2 yaş sendromu için öneriler

”2 yaş sendromu” ya da ”ilk ergenlik”. Bu dönemde çocuklar daha öfkeli, daha saldırgan olabiliyor. Ani ruh hali değişimleriyle uyku düzeninin bozulması gibi tablolar görülebiliyor. Uzmanlar, ailelerin bu dönemde paniğe kapılmadan bilinçlenmelerini öneriyor.

 

Çocuk Hastalıkları ve Sağlığı  Uzmanı Dr. Serap Sapmaz, “İki yaş sendromu” hakkında bilgi verdi, ailelere önerilerde bulundu.

İki yaş sendromu normal mi?

Doğası gereği 2 yaşında çocuklar kendi ihtiyaçlarıyla daha fazla ilgilenirler ve her şey onlara ait ya da onlarla ilgiliymiş gibi zorlayıcı davranışlar sergileyebilirler. Gelişimsel süreç hakkında bilgisi sınırlı olan bireyler, bu durumu çocukların bencilce hareket ettikleri yönünde yorumlayabilir. Genellikle ilgilerini çeken herhangi bir şeyi paylaşmayı reddederler ve oyun arkadaşlarıyla yan yana oynarken bile diğer çocuklarla kolayca etkileşime girmezler. Oyuncaklarını paylaşmak istemezler. Ancak bakıldığında çocuklar genelde bu dönemde diğer çocuklarla aynı davranışları sergiler.

Çocuklar 2 yaşında dünyayı neredeyse yalnızca kendi ihtiyaçları ve arzuları üzerinden görürler. Başkalarının aynı durumda nasıl hissedebileceğini henüz anlayamadıkları için, herkesin tam olarak kendileri gibi düşündüğünü ve hissettiğini var sayarlar ve çizgiyi aştıklarını anladıklarında kendilerini kontrol edemeyebilirler. Bu nedenlerle öfke nöbetleri gibi yoğun duygular esnasında çocuklara tavsiye vermek, sorunlarını çözmeye çalışmak önerilmez. Öfke nöbetleri çocuğunuza zor durumlarda sakin kalmayı öğretmek için büyük bir fırsattır.

Öfke nöbetindeki çocuğa nasıl yaklaşılmalı?

Farkına varın ve ilgi gösterin- ‘Nasılsın? Biraz durgun görünüyorsun. Konuşmak istediğin bir konu var mı?’
Durumu küçümsemeyin- ‘Abartıyorsun, bu kadar bağırmaya gerek yok.’
Duygularını küçümsemeyin- ‘Bunun için üzülmeye değmez.’
Duygularını düzeltmeyin- ‘Bu duruma üzülmemelisin.’
Duygularını onaylayın- ‘… konusunda kızdığını anlıyorum. Ben de kızardım.’
Sorunu çözmeyin, tavsiye vermeyin.
Açık uçlu sorular sorarak nedenin ortaya çıkmasına yardımcı olun. ‘…dan dolayı mı sinirleniyorsun?’
Neşelendirmeye çalışmayın. Bu durum olaydan ders çıkarılmamasına neden olabilir.
Kıyaslamayın- ‘Arkadaşın Ali annesini hiç üzmüyor.’
Eleştirmeyin- ‘Neden … dedin?’
Konuşmayı kendinize getirmeyin, çocuğunuzun duygusuna odaklanın.
Sarılma, sırtını okşama, ellerini tutma veya omuzlarını sıkma gibi oksitosin artıran temaslar kurun.
Gerekirse konuşmadan sadece yanında oturarak desteğinizi gösterin.
Duygularını onaylayın- ‘Ben de olsam üzülürdüm.’
Empati kurun- ‘Kulağa korkutucu geliyor, bunu yaşadığın için üzgünüm.’
Aileler bu dönemde çocuklarının şımarık veya kontrolden çıkmış olduğunu düşünerek endişelenebilir. Ancak bu kaygılar yersizdir. İnatçı, agresif çocuklar, genellikle düşüncelerini ve duygularını hiç dışa vurmuyormuş gibi görünen sessiz, utangaç çocuklar kadar ”normal”dir.

Sosyalleşme ortamı sağlayın

İki yaşındaki çocuğun diğer insanların yanında nasıl davranacağını öğrenmesinin en iyi yolu, çok sayıda sosyalleşme ortamı sağlamaktır. Tedirginlik yaşasa da onun diğer çocuklarla birlikte olmasından alı koymamak önemlidir. Başlangıçta erken dönemlerden itibaren açık havaya çıkartarak, her gün parka götürmek ya da iki veya üç çocukla sınırlı oyun grupları oluşturmak akıllıca olabilir. 

(Visited 6 times, 1 visits today)